Bij factuur van 3 februari 2012 is aan appellant een heffing voor het jaar 2011 opgelegd. Bij factuur van 10 februari 2011 is een eerdere aan appellant opgelegde heffing voor het jaar 2010 gecorrigeerd.

Bij besluit van 4 mei 2012 (het bestreden besluit) heeft verweerder op de tegen deze facturen gerichte bezwaren beslist.

Tegen dit besluit heeft appellant beroep ingesteld.

Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.

Op 26 september 2013 heeft het onderzoek ter zitting plaatsgehad waarbij appellant en de gemachtigden van partijen zijn verschenen.

Vervolgens heeft verweerder een administratieve controle laten verrichten bij appellant. Op basis van deze controle heeft verweerder geconstateerd dat appellant in het jaar 2010 geen 1250 maar 662 schapen heeft uitgevoerd en in het jaar 2011 de uitvoer 536 schapen bedroeg. Verweerder heeft daarop voor het jaar 2010 de eerder opgelegde heffing gecorrigeerd en een bedrag van € 496,48 terugbetaald. Voor het jaar 2011 heeft verweerder een heffing opgelegd van € 530,64. De schapen worden door verweerder als uitgevoerd aangemerkt omdat ze zijn afgeleverd aan een in België gevestigde onderneming.

De rechtmatigheid van algemeen verbindende voorschriften kan bij wege van exceptieve toetsing worden beoordeeld in het kader van een beroep. Volgens vaste jurisprudentie kan aan een algemeen verbindend voorschrift slechts verbindende kracht worden ontzegd indien de door de betrokken regelgever gemaakte keuzen strijdig moeten worden geacht met een hogere - algemeen verbindende - regeling dan wel indien met inachtneming van de beoordelingsvrijheid van de regelgever, en derhalve met terughoudendheid toetsend, geoordeeld moet worden dat het voorschrift een toetsing aan de algemene rechtsbeginselen niet kan doorstaan.

In artikel 2 van de Verordeningen (PVV) huishoudelijke heffing 2010 en 2011 is bepaald dat de ondernemer die een of meer dieren slacht of doet slachten, dan wel uitvoert aan het productschap een heffing verschuldigd is. Ingevolge artikel 2, derde lid, van de Verordening huishoudelijke heffing en artikel 3 van de Verordening bestemmingsheffing schapen en geiten 2010 en 2011 wordt als ondernemer die uitvoert degene aangemerkt die een of meer dieren (a.) in het handelsverkeer brengt, (b.) naar derde landen vervoert dan wel (c). aflevert aan een rechtspersoon wiens bedrijf niet in Nederland is gevestigd, ongeacht of de ontvangst van die dieren door deze rechtspersoon in Nederland plaatsvindt.

In hetgeen appellant heeft aangevoerd ziet het College geen grond voor het oordeel dat deze bepalingen in strijd zijn met een hogere regeling dan wel de algemene rechtsbeginselen.

Blijkens de toelichting op de verordeningen is met deze bepalingen beoogd aan de laatste Nederlandse schakel een heffing op te leggen, waarbij de redenering is dat zowel bij slacht als bij uitvoer het dier het Nederlandse handelsverkeer verlaat. Hiermee heeft verweerder naar het oordeel van het College niet de hem krachtens artikel 126 van de Wet op de bedrijfsorganisatie toekomende ruime bevoegdheid overschreden voor het kiezen van een toepasselijke grondslag voor het opleggen van een heffing.

Van uitvoer is (onder meer) sprake als de dieren worden afgeleverd aan een (rechts)persoon wiens bedrijf niet in Nederland is gevestigd, ongeacht of de ontvangst van de dieren door deze (rechts)persoon in Nederland plaatsvindt. De strekking van deze bepaling is dat de aflevering aan een in het buitenland gevestigde (rechts)persoon het voor tegenbewijs vatbare vermoeden oplevert dat de dieren na de aflevering Nederland verlaten. Het College begrijpt het betoog van appellant zo dat hij zich met name keert tegen het feit dat hij wel en de buitenlandse koper geen heffing verschuldigd is, in het geval de dieren Nederland niet hebben verlaten. Deze stelling ziet er aan voorbij dat in dat geval appellant ook geen heffing verschuldigd is.

Voor zover appellant zich richt tegen het bestaan van het rechtsvermoeden is van belang dat

de vestigingsplaats van de kopende rechtspersoon weliswaar een bepalende rol speelt bij dat rechtsvermoeden, maar dat dat nog niet betekent dat sprake is van een ongerechtvaardigd onderscheid in behandeling tussen appellant en de buitenlandse koper. Daarbij is van belang dat appellant niet aannemelijk heeft gemaakt dat de in het rechtsvermoeden besloten liggende veronderstelling dat in geval de koper een in het buitenland gevestigde onderneming is de verhandelde dieren Nederland zullen verlaten geen enkele realiteitswaarde heeft. Voorts is van belang dat de verkoper de ruimte heeft om aan te tonen dat de door hem aan de buitenlandse koper verkochte dieren na de verkoop niet (direct) Nederland hebben verlaten. Appellant heeft niet aannemelijk gemaakt dat het onmogelijk is een begin van bewijs hiervoor te leveren. Dat dit een bepaalde (administratieve) last met zich meebrengt, maakt naar het oordeel van het College voorts niet dat de keuze om in dit geval uit te gaan van het rechtsvermoeden dat sprake is van uitvoer onredelijk of willekeurig is, al is bij andere heffingen voor een ander systeem gekozen. De stelling van appellant dat een verkoper er feitelijk niet voor kan kiezen de heffing door te berekenen, omdat dit zijn concurrentiepositie benadeelt en daarom handelsbelemmerend werkt, leidt niet tot de conclusie dat de heffingen onrechtmatig zijn. Hoewel niet gezegd kan worden dat een heffing niet enige invloed op de concurrentie heeft, is daarmee geen sprake van het ongeoorloofd beperken van de mededinging, zoals bedoeld in artikel 93, vijfde lid, van de Wet op de bedrijfsorganisatie. Van uitschakeling van de nuttige functie van de concurrentie is niet gebleken.

Het College verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. M. Munsterman, mr. R.F.B. van Zutphen en mr. S.C. Stuldreher, in aanwezigheid van mr. A.G.J. van Ouwerkerk, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 1 oktober 2014.

w.g. M. Munsterman w.g. A.G.J. van Ouwerkerk