Appellant heeft op 12 mei 2017 een Gecombineerde opgave 2017 bij verweerder

ingediend en verzocht om uitbetaling van de graasdierpremie.

Bij het primaire besluit heeft verweerder de aanvraag van appellant om uitbetaling van

de graasdierpremie 2017 afgewezen, omdat op basis van het aantal dieren waarvoor de graasdierpremie is aangevraagd en na correctie van de oppervlakte grasland op het bedrijf van appellant, de graasdierpremie is vastgesteld op € 998,62 en dat bedrag lager is dan het drempelbedrag van € 1.000,00.

maar het primaire besluit niet herroepen, omdat het gegronde bezwaar geen gevolgen heeft

voor de uitbetaling van de graasdierpremie. Daartoe heeft verweerder, voor zover in beroep

relevant, het volgende overwogen. Gebleken is dat 7 van de 262 schapen niet juist waren

geregistreerd in het systeem van Identificatie en Registratie (I&R-systeem), en daarom niet

kunnen worden aangemerkt als subsidiabele dieren. Deze 7 dieren heeft verweerder niet in

aanmerking genomen voor de berekening van de graasdierpremie. In de bezwaarfase heeft

verweerder het beroep van appellant op geen schuld in de zin van artikel 77, tweede lid van de

Verordening (EU) nr. 1306/2013 gegrond verklaard, omdat verweerder het aannemelijk acht

dat appellant geen schuld treft aan de onjuiste registratie in het I&R-systeem van 4 van de 7

dieren. Een geslaagd beroep op geen schuld, heeft echter alleen tot gevolg dat geen

administratieve sanctie wordt opgelegd en heeft niet tot gevolg dat de 4 schapen alsnog

worden meegenomen als subsidiabele dieren bij de berekening van de graasdierpremie.

afgewezen en de 4 dieren had moeten laten meetellen bij de vaststelling van de

graasdierpremie voor het jaar 2017. Van een sanctie is geen sprake geweest. Appellant heeft

geen invloed dan wel zeggenschap gehad of kunnen hebben over de voorgeschiedenis en

meldingen in het I&R-systeem van deze dieren door voorgaande eigenaren. Bovendien zijn

deze 4 dieren wel meegeteld en akkoord bevonden bij de vaststelling van de graasdierpremie

voor het jaar 2016. Appellant merkt tot slot op dat indien de 4 schapen wel worden

aangemerkt als subsidiabele dieren, de graasdierpremie wel boven het drempelbedrag komt.

Het College overweegt als volgt. Schapenhouders zijn sinds 1 januari 2010 verplicht

om te voldoen aan de registratie-eisen zoals neergelegd in de Verordening (EG) nr. 21/2004

van de Raad van 17 december 2003 tot vaststelling van een identificatie- en registratieregeling

voor schapen en geiten. Deze verplichting is in Nederland nader uitgewerkt in het Besluit

identificatie en registratie van dieren en in de Regeling identificatie en registratie van dieren.

Het College volgt appellant niet in zijn betoog dat de 4 schapen moeten worden

aangemerkt als subsidiabele dieren voor het subsidiejaar 2017, omdat hij niet

verantwoordelijk kan worden gehouden voor fouten uit het verleden of fouten van een vorige

eigenaar. Door appellant is niet weersproken en voor het College staat vast, dat de 4

schapen onjuist geregistreerd stonden in het I&R-systeem. In artikel 53, vierde lid, van

de Verordening (EU) nr. 639/2014 en in artikel 21, vierde lid, van de Uitvoeringsregeling is

bepaald dat een juiste registratie van de graasdieren een voorwaarde is om voor de

graasdierpremie in aanmerking te komen. Zoals het College oordeelde in haar uitspraak van 4

september 2018 (ECLI:NL:CBB:2019:469) heeft verweerder daarom terecht de 4 schapen

niet als subsidiabele dieren in aanmerking genomen en niet meegenomen bij de berekening

van de graasdierpremie voor het jaar 2017. Dit leidt geen uitzondering indien verweerder

constateert dat appellant geen schuld treft aan de onjuiste registratie in het I&R-systeem.

Anders dan appellant mogelijk meent, had hij er niet op mogen vertrouwen dat met de

toekenning van de graasdierpremie in 2016 ook voor het subsidiejaar 2017 een premie zou

worden toegekend.