Procesverloop

Overwegingen

Wettelijk kader

1. De relevante bepalingen zijn opgenomen in de bijlage, die deel uitmaakt van deze uitspraak

Inleiding

2. De Regeling is op 1 maart 2017 in werking getreden en heeft tot doel de fosfaatproductie te begrenzen. Veehouders die te veel melkvee houden moeten de omvang van hun veestapel zoals die was op 1 oktober 2016 in vijf tweemaandelijkse stappen (de periodes) verminderen tot hun referentieaantal op 2 juli 2015 (de peildatum). Het referentieaantal is het aantal op 2 juli 2015 (de peildatum) geregistreerde runderen, verminderd met 4% – met uitzondering van grondgebonden bedrijven – en omgerekend naar grootvee-eenheden (GVE). Voor de periodes van de Regeling (lopend van maart tot en met december 2017) legt verweerder een heffing op aan een melkveehouder die meer melkvee houdt dan het referentieaantal en kent verweerder een bonusgeldsom toe indien een melkveehouder minder melkvee houdt dan het referentieaantal op de peildatum.

3. Appellant exploiteert een melkveebedrijf. Op de peildatum 2 juli 2015 hield appellant 71 melkkoeien, 30 kalveren en 24 pinken. Verweerder heeft het bedrijf van appellant als niet-grondgebonden aangemerkt en bij de vaststelling van het referentieaantal de korting van 4% toegepast. Het referentieaantal van appellant is 87,00 GVE. Verweerder heeft voor periode 1 tot en met 4 heffingen aan appellant opgelegd, omdat hij meer runderen hield dan het referentieaantal. Voor periode 5 heeft verweerder aan appellant een bonusgeldsom toegekend, omdat hij minder runderen hield dan het referentieaantal.

Beroep

4. Appellant betoogt dat verweerder zijn bedrijf ten onrechte als nietgrondgebonden heeft aangemerkt. Volgens appellant moeten de percelen grasland bij [naam 2] bij de oppervlakte grasland worden meegenomen in de berekening van de fosfaatruimte. Ter onderbouwing van zijn betoog heeft hij een besluit op bezwaar van verweerder van 2 april 2020 overgelegd inzake de aan appellant toegekende fosfaatrechten, waarin verweerder het bedrijf van appellant alsnog als grondgebonden heeft aangemerkt.

5. Bij brief van 21 december 2020 heeft verweerder zich op het standpunt gesteld dat voornoemd besluit van 2 april 2020 in het kader van het fosfaatrechtenstelsel geen invloed heeft op de beoordeling van de grondgebondenheid van appellant in het kader van de Regeling. Volgens verweerder is dat besluit op verkeerde gronden genomen en kan van hem niet verwacht worden dat hij deze eerder gemaakte fout herhaalt. Verweerder stelt dat de gepachte percelen van [naam 2] niet tot de bij het bedrijf behorende oppervlakte landbouwgrond gerekend moeten worden, als bedoeld in artikel 1, eerste lid, aanhef en onder m, van de Meststoffenwet, omdat appellant geen feitelijke beschikkingsmacht over de gepachte percelen had. Verweerder verwijst in dat verband naar de uitspraak van het College van 10 november 2020 (ECLI:NL:CBB:2020:813, r.o. 7.4 & 7.5).

6. Ter zitting heeft appellant zich op het standpunt gesteld dat de grondgebondenheid in het kader van de Regeling moet worden bepaald aan de hand van de in de gecombineerde opgave 2015 door appellant opgegeven gronden. Hij verwijst daarbij naar de definitiebepaling van een grondgebonden bedrijf in artikel 1, eerste lid, aanhef en onder j, van de Regeling.

Beslissing

- verklaart het beroep gegrond;

- vernietigt het bestreden besluit;

- draagt verweerder op een nieuw besluit te nemen, met inachtneming van deze uitspraak;

- draagt verweerder op het betaalde griffierecht van € 174,- aan appellant te vergoeden;

- veroordeelt verweerder in de proceskosten van appellant tot een bedrag van € 1.068,-.

Deze uitspraak is gedaan door mr. A.J.C. de Moor-van Vugt, in aanwezigheid van mr. A. Koelewijn, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 16 februari 2021.

BIJLAGE