1.1.

Appellant is laatstelijk werkzaam geweest als technisch onderwijsassistent voor ongeveer 36 uur per week. Op 6 oktober 2016 heeft appellant zich ziek gemeld met psychische klachten. In het kader van een aanvraag op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) heeft appellant het spreekuur bezocht van een verzekeringsarts. Deze arts heeft vastgesteld dat appellant belastbaar is met inachtneming van de beperkingen die hij heeft neergelegd in een Functionele Mogelijkhedenlijst (FML) van 17 augustus 2018. Een arbeidsdeskundige heeft vastgesteld dat appellant niet meer geschikt is voor het laatstelijk verrichte werk. Hij heeft vervolgens functies geselecteerd en op basis van de drie functies met de hoogste lonen de mate van arbeidsongeschiktheid vastgesteld op 31,05%. Bij besluit van 27 augustus 2018 heeft het Uwv geweigerd aan appellant met ingang van 4 oktober 2018 een WIA-uitkering toe te kennen, omdat hij met ingang van die datum minder dan 35% arbeidsongeschikt is.

1.2.

3.1.

In hoger beroep heeft appellant herhaald dat hij niet geschikt is voor de reguliere arbeidsmarkt vanwege zijn psychische klachten. Hij heeft erop gewezen dat hij op persoonlijk en sociaal terrein disfunctioneert zodat er geen sprake is van benutbare mogelijkheden. Subsidiair is appellant van mening dat zijn beperkingen te licht zijn ingeschat. In het expertiserapport van Ergatis is vermeld dat hij maximaal 30 minuten de aandacht kan vasthouden. Hij is bovendien meer beperkt op het gebied van geluid, hoog handelingstempo, inzicht in eigen kunnen en emoties van anderen hanteren. Ter zitting van de Raad heeft psycholoog Rabbinowitsch toegelicht dat bij appellant ondanks medicatie en behandeling sprake is van chronische psychiatrische problematiek, een laag energieniveau en sociale angst. Appellant kan boodschappen doen en koken maar heeft zijn energie nodig voor het opvoeden van zijn kinderen. Appellant heeft de Raad verzocht om een psychiater als deskundige te benoemen. Appellant heeft verder aangevoerd dat de functies niet passend zijn.

3.2.

Het Uwv heeft verzocht de aangevallen uitspraak te bevestigen.

4.1.

Van gedeeltelijke arbeidsongeschiktheid van een verzekerde is op grond van artikel 5 van de Wet WIA sprake als hij als rechtstreeks en objectief medisch vast te stellen gevolg van onder meer ziekte of gebrek slechts in staat is met arbeid ten hoogste 65% te verdienen van het maatmaninkomen per uur, maar niet volledig en duurzaam arbeidsongeschikt is. Op grond van artikel 6, eerste lid, van de Wet WIA wordt de beoordeling van de arbeidsongeschiktheid gebaseerd op een verzekeringsgeneeskundig en een arbeidskundig onderzoek.

4.2.

In geschil is de vraag of het Uwv de mate van arbeidsongeschiktheid van appellant in de zin van de Wet WIA terecht met ingang van 4 oktober 2018 heeft vastgesteld op minder dan 35% en terecht heeft geweigerd aan appellant een WIA-uitkering toe te kennen.

4.3.

De rechtbank heeft met betrekking tot de medische kant van de schatting terecht geoordeeld dat de verzekeringsartsen van het Uwv een zorgvuldig en volledig onderzoek hebben verricht. De Raad verwijst naar de overwegingen van de rechtbank op dit punt. De rechtbank wordt eveneens gevolgd in het oordeel dat het Uwv de beperkingen van appellant niet heeft onderschat. De overwegingen van de rechtbank op dit punt worden onderschreven.

4.4.

Naar aanleiding van het hoger beroep wordt hieraan het volgende toegevoegd. Dat appellant in zijn functioneren als co-ouder bij de zorg voor zijn kinderen begeleiding krijgt laat onverlet dat op de datum in geding niet gebleken is van een zodanig disfunctioneren dat sprake was van het ontbreken van benutbare mogelijkheden. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft overtuigend gemotiveerd dat beperkingen die zijn gesteld overeenkomen met de door behandelaars en Ergatis gediagnosticeerde klachten en dat de situatie van appellant niet valt onder de in het Schattingsbesluit genoemde situaties die aanleiding vormen om geen benutbare mogelijkheden aan te nemen. De in beroep overgelegde verklaring van de behandelend psycholoog van 6 mei 2019, nader toegelicht ter zitting van de Raad, biedt onvoldoende aanknopingspunten voor twijfel aan de FML nu deze niet specifiek is toegespitst op de situatie van appellant op de datum in geding en de door de psycholoog beschreven klachten bekend waren bij de verzekeringsartsen. De verzekeringsartsen hebben voldoende toegelicht dat met de door de psycholoog beschreven psychische kwetsbaarheid rekening is gehouden door in de FML substantiële beperkingen te stellen ten aanzien van het persoonlijk en sociaal functioneren. Dat de beperkingen van appellant na de datum in geding weer zijn toegenomen, in verband waarmee appellant sinds 9 januari 2020 een WIA-uitkering ontvangt, maakt niet dat de beperkingen op de datum in geding zijn onderschat.

4.3.

Omdat de daarvoor benodigde twijfel aan de medische beoordeling ontbreekt, bestaat er geen aanleiding over te gaan tot inschakeling van een deskundige.

4.4.

Ook wordt de rechtbank gevolgd in haar oordeel dat het Uwv voldoende heeft gemotiveerd dat de aan de berekening van het arbeidsongeschiktheidspercentage ten grondslag gelegde functies in medisch opzicht voor appellant geschikt zijn.

4.5.

Uit 4.2 tot en met 4.4 volgt dat het hoger beroep niet slaagt. De aangevallen uitspraak zal worden bevestigd.