[geïntimeerde] heeft in juli 2015 een koopovereenkomst met Van Liere gesloten met betrekking tot de aankoop van tweedejaars plantuien van het ras Sturon door Van Liere. Daarbij werd Van Liere vertegenwoordigd door de heer [D] van Professional Partners in Agribusiness. In de koopovereenkomst is onder meer opgenomen:

“Uien worden droog uit de schuur geleverd (…) voor € 13,00/100 kg netto, ex Btw. (…) Bij tarrering boven de 10% geldt een korting van € 0,15/100 kg per % tarra, boven de 13% tarra geldt een korting van € 0,25/100 kg per % tarra. Boven de 16% tarra heeft de afnemer het recht de partij te weigeren. (…) Monsterafname en tarrering wordt uitgevoerd op kopers bedrijf. (…) Betaling: 30 dagen na levering van de gehele partij (…) Verkoper verklaart deze goederen zelf geteeld te hebben (…)”.

Op de koopovereenkomst zijn de algemene voorwaarden voor de in- en verkoop van zaai- en platuien 2006 (AVZ) van toepassing.

De tweede koopovereenkomst

Koopovereenkomst 1: bewijsopdracht Van Liere

[geïntimeerde] vordert betaling van de uien die Van Liere op 26 augustus 2015 heeft afgenomen. Uitgaande van een afgenomen hoeveelheid van 119.480 kg, een prijs van € 13,- per 100 kg, een tarrapercentage van 11,9% en een weegkorting van € 47,79, dient Van Liere € 14.287,06 inclusief btw aan [geïntimeerde] te betalen. Rekening houdend met het bedrag van

€ 3.631,18 dat Van Liere op basis van haar eigen berekening heeft voldaan, is Van Liere nog € 10.655,88 aan [geïntimeerde] verschuldigd.

Van Liere heeft deze berekening van [geïntimeerde] niet betwist. Wel ontkent zij het bedrag verschuldigd te zijn. Daartoe voert zij aan dat [geïntimeerde] geen (opeisbaar) vorderingsrecht heeft. Volgens Van Liere is zij op grond van de overeenkomst pas 30 dagen na de gehele levering betaling verschuldigd en [geïntimeerde] heeft niet de gehele partij geleverd. Het hof volgt Van Liere niet in dit verweer. Vast staat dat een deel van de partij uien op

26 augustus 2015 bij [geïntimeerde] is achtergebleven. Duidelijk is ook dat [geïntimeerde] deze achtergebleven uien niet alsnog aan Van Liere heeft geleverd en ook niet meer zal gaan leveren. Bij deze stand van zaken staat het [geïntimeerde] vrij betaling van de geleverde partij uien te vorderen.

Aan Van Liere kan worden toegegeven dat een gerechtvaardigde opschorting niet leidt tot verval van de leveringsplicht van [geïntimeerde] . In zijn algemeenheid kan ook niet de eis gesteld worden dat een partij die nakoming van zijn verbintenis opschort, zijn wederpartij kenbaar maakt dat hij zijn prestatie opschort. Maar een in beginsel gerechtvaardigde opschorting kan wel in strijd zijn met de eisen van de redelijkheid en billijkheid indien niet wordt meegedeeld dat en op welke grond de opschorting plaatsvindt. Daarbij is in het bijzonder van belang wat de wederpartij ten tijde van de opschorting wist of uit de toen bestaande omstandigheden had behoren te begrijpen, en wat degene die opschort toen met betrekking tot die wetenschap of dit begrijpen mocht aannemen.

Van Liere wijst er verder op dat zij de overeenkomst niet heeft ontbonden en dat de daarin opgenomen contractuele verplichtingen onverkort gelden. Dit is juist, zij het dat de rechten en verplichtingen van partijen ten opzichte van elkaar niet alleen bepaald worden door wat zij uitdrukkelijk zijn overeengekomen, maar ook door hun gedragingen en uitlatingen en de redelijkheid en billijkheid die hun rechtsverhouding mede beheersen. Op grond hiervan komt ook betekenis toe aan door partijen afgelegde verklaringen en het vertrouwen dat de wederpartij daaraan heeft mogen ontlenen. Het hof zal hierna het belang van een en ander toelichten.

Uit de onder 3 opgenomen feiten kan worden afgeleid dat [D] de uien op

21 augustus 2015 geschikt heeft bevonden om te laden, dat het laden op 26 augustus 2015 halverwege op initiatief van Van Liere is gestopt en dat [geïntimeerde] vervolgens op 26 of 27 augustus 2015 een WhatsApp-bericht van [D] heeft ontvangen waarop een foto met een tarrapercentage van 19,6% is te zien. Omdat in de overeenkomst is bepaald dat de afnemer boven een tarra van 16% het recht heeft de partij te weigeren, ligt het in de rede dat [geïntimeerde] hieruit heeft opgemaakt dat Van Liere de achtergebleven uien niet wilde afnemen. Dit is slechts anders als zou komen vast te staan dat, zoals Van Liere stelt, [D] [geïntimeerde] heeft meegedeeld dat de achtergebleven uien eerst opnieuw gedroogd moesten worden en dat na dit drogen een beslissing over deze partij genomen zou worden. [geïntimeerde] ontkent echter dat [D] die mededeling heeft gedaan. Van Liere zal het daarom moeten bewijzen.

Indien Van Liere in dit bewijs wel slaagt, dan staat vast dat [geïntimeerde] niet tot verkoop en levering van de achtergebleven partij uien aan een derde mocht overgaan. [geïntimeerde] heeft weliswaar nog een beroep gedaan op partiële ontbinding van de overeenkomst voor het deel dat niet is uitgevoerd, maar dit beroep slaagt niet. Voor zover al sprake zou zijn van een tekortkoming aan de zijde van Van Liere, is namelijk gesteld noch gebleken dat die partij in verzuim is komen te verkeren. Geslaagde bewijslevering door Van Liere heeft dan tot gevolg dat [geïntimeerde] tekortgeschoten is in de nakoming van zijn leveringsverplichting. Vanwege verkoop en levering van de achtergebleven uien aan een derde is levering blijvend onmogelijk geworden. Dat [geïntimeerde] in staat was tot levering van eenzelfde partij uien, van hetzelfde ras met dezelfde kwaliteit en door hemzelf geteeld, is niet onderbouwd. [geïntimeerde] is daarmee, zonder dat een ingebrekestelling was vereist, in verzuim komen te verkeren.

[geïntimeerde] dient de schade die Van Liere als gevolg van zijn tekortkoming heeft geleden dan te vergoeden.

Schade Van Liere

Reeds nu wordt wat betreft die schade het volgende overwogen. Van Liere stelt dat zij als gevolg van de tekortkoming van [geïntimeerde] uien van een andere leverancier heeft moeten betrekken tegen een prijs die op dat moment hoger lag dan de met [geïntimeerde] overeengekomen prijs van € 13,- per 100 kg. Van een totale hoeveelheid van 260.000 kg, heeft Van Liere 119.480 kg afgenomen. Rekening houdend met de bij het tarrapercentage van 11,9% behorende prijskorting, resulteert dit in een niet afgenomen hoeveelheid van 123.798 kg. De marktprijs voor uien ‘droog uit schuur’ bedroeg in week 35 € 21,-. Verminderd met de door partijen overeengekomen prijs van € 13,-, bedraagt het verschil

€ 8,-. Dit leidt tot een schade van € 9.903,84 ex btw (123.798 kg x € 0,08).

Dat de marktprijs voor uien ‘droog uit schuur’ € 21,- was, is door Van Liere niet van enige onderbouwing voorzien. Nu [geïntimeerde] deze marktprijs betwist, zal het hof Van Liere uit proceseconomische overwegingen nu alvast in de gelegenheid stellen om bij akte (met bescheiden) nader te onderbouwen dat de marktprijs in week 35 van 2015 € 21,- was.

[geïntimeerde] mag daarna bij antwoordakte reageren.

Koopovereenkomst 2: tarrering op het erf van [geïntimeerde] en tarrapercentage van 4,8%

van 4,8%, dient Van Liere € 28.067,23 inclusief btw aan [geïntimeerde] te betalen. Van dit bedrag heeft Van Liere € 25.959,48 voldaan, zodat zij nog een bedrag van € 2.107,75 aan [geïntimeerde] verschuldigd is.

Het hof is het met de kantonrechter eens dat [geïntimeerde] hiermee in zijn bewijsopdracht is geslaagd. In hoger beroep wijst Van Liere erop dat op 20 augustus 2015, toegezonden op 21 augustus 2015, een koopovereenkomst tussen partijen tot stand is gekomen. Daarin is monstername en tarrering op het erf van koper bepaald. [geïntimeerde] heeft echter betwist dat hij deze overeenkomst heeft ontvangen en stelt dat hem alleen de overeenkomst heeft bereikt waarin tarrering op verkopers erf is afgesproken. Van Liere voert verder nog aan dat de verklaring van [E] geen steun vindt in de verklaringen van [H] zelf en van [I] . Het hof ziet niet in waarom dat de geloofwaardigheid van de verklaring van [E] aantast. De lezing van [E] sluit overigens ook niet uit dat

Van Liere de door [E] op een eerder moment namens haar met [geïntimeerde] gesloten overeenkomst pas op 26 november 2015 heeft ontvangen en dat, zoals [H] en

[I] hebben verklaard, daartegen bezwaren zijn geuit. De kantonrechter heeft op basis van de verklaring van [E] aangenomen dat in dit geval kennelijk is afgeweken van het gebruik van Van Liere om op haar eigen erf te tarreren. Het hof kan zich hiermee verenigen, mede in aanmerking genomen dat [H] zelf heeft verklaard dat op dat gebruik een enkele keer wel eens een uitzondering wordt gemaakt. Van aanvullend bewijs of een relevant bewijsaanbod Van Liere om anders te oordelen is geen sprake.

Buitengerechtelijke incassokosten