Ter zitting is gelijktijdig het hoger beroep tegen de ondertoezichtstelling (zaaknummers 200.285.974/01 en 200.285.974/02) behandeld.

Nu het hof in deze beschikking uitspraak doet in de hoofdzaak, heeft de moeder geen belang meer bij de behandeling van haar verzoeken tot schorsing van de werking van de bestreden beschikkingen en tot het treffen van een voorlopige voorziening. Het hof zal deze verzoeken om die reden afwijzen.

Het inhoudelijke verzoek in hoger beroep (200.285.954/01)

Het hof overweegt dat de kinderrechter de moeder bij beschikking van 7 september 2020 een laatste kans heeft geboden, omdat de moeder had aangegeven open te staan voor hulpverlening. Om die reden heeft de kinderrechter op dat moment het verzoek tot een machtiging tot uithuisplaatsing afgewezen. Op 1 september 2020 had de kinderrechter de ondertoezichtstelling uitgesproken. Vanaf het moment bleek de moeder echter niet bereikbaar voor de GI. Het was de GI niet bekend waar de moeder en [de minderjarige] op dat moment verbleven en er bestond het vermoeden dat de moeder met [de minderjarige] naar België was gevlucht. Hierdoor namen de al grote zorgen over de opvoedsituatie en veiligheid van [de minderjarige] alleen maar toe, zeker ook omdat de moeder en [de minderjarige] na hun remigratie uit Ierland in ieder geval al vier keer van woonplek waren gewisseld. Het hof vindt verder van belang dat is gebleken dat de moeder en [de minderjarige] door hun gedrag en de overlast die zij veroorzaakten niet langer welkom waren bij het moeder-kindhuis van [D] . Kort na het uitspreken van de ondertoezichtstelling moesten zij ook de opvang bij [E] definitief verlaten. Vanaf dat moment hebben de moeder en [de minderjarige] enige tijd in een hotelkamer gewoond. De moeder stelt weliswaar dat haar gegevens bij de GI bekend waren en dat zij na het uitspreken van de ondertoezichtstelling actief heeft geprobeerd met de GI in contact te komen, maar dit is onvoldoende gebleken. De moeder heeft ook niet weersproken dat zij, toen er eenmaal contact was tussen de GI en haar, haar adresgegevens niet heeft gedeeld. Onder deze omstandigheden is het hof, anders dan de moeder aanvoert, van oordeel dat moeder wel degelijk een (laatste) kans is geboden vanaf 1 september 2020, maar dat zij deze kans niet heeft benut.

Het hof overweegt vervolgens dat op de mondelinge behandeling in hoger beroep is gebleken dat zich sinds de bestreden beschikking onvoldoende positieve ontwikkelingen hebben voorgedaan. De moeder ziet niet haar eigen aandeel in de ontstane situatie, is zelfbepalend en weigert de samenwerking met de GI aan te gaan. De door de moeder ingezette Eigen Kracht-conferentie is een positieve ontwikkeling, maar op dit moment nog te pril om te komen tot thuisplaatsing van [de minderjarige] . Deze Eigen Kracht-conferentie ontslaat de moeder bovendien niet van haar verplichting om de samenwerking met de GI aan te gaan, terwijl tot nu toe de GI daarbij niet is betrokken. Het ligt op de weg van de moeder én de GI om zich in het belang van [de minderjarige] in te zetten voor een goede samenwerking en het vinden van passende hulpverlening, zodat kan worden onderzocht hoe [de minderjarige] weer bij de moeder kan worden geplaatst.