3.1.

Het Gerecht gaat vanuit de volgende vaststaande feiten.

- Eiser is gediagnostiseerd met een medische aandoening aan zijn linkeroog. Op 4 juli 2018 is eiser naar India afgereisd voor medische behandeling. Op 6 maart 2019 is eiser teruggekeerd naar Sint Maarten.

- Op 20 maart 2019 heeft eiser een ingevuld en ondertekend formulier met opschrift ‘Medical Reimbursement Request’ ingediend bij verweerder.

- Verweerder heeft bij beschikking van 2 april 2019 dit verzoek afgewezen. Verweerder heeft hier aan ten grondslag gelegd dat eiser geen toestemming heeft gekregen voor medische behandeling in India en dus geen aanspraak kan maken op een tegemoetkoming voor de door hem in India gemaakte ziektekosten.

- Eiser heeft op 3 juli 2019 een pro- forma bezwaarschrift ingediend. De aanvullende gronden zijn op 31 juli 2019 ingediend.

- Op 29 april 2020 heeft verweerder het bezwaar ongegrond verklaard.

3.2.

Eiser heeft het Gerecht verzocht het beroep gegrond te verklaren, de beschikking waarvan beroep te vernietigen en verweerder op te dragen een nieuwe beschikking te nemen.

3.3.

In zijn beroepschrift heeft eiser in onderhavig beroep het Gerecht verzocht de bestreden beschikking te vernietigen wegens strijdigheid met het motiverings-, vertrouwens- en zorgvuldigheidsbeginsel. Eiser voert aan dat verweerder te lang duurde om op zijn verzoek te beslissen en om die reden zonder de expliciete toestemming van verweerder was vertrokken. Vervolgens vertrouwde eiser dat zijn medische kosten vergoed zou krijgen naar aanleiding van een door een baliemedewerkster van verweerder gedane toezegging.

3.4.

Verweerder stelt dat het bezwaar van eiser terecht ongegrond is verklaard aangezien er geen sprake is van strijdigheid met het motiverings-, vertrouwens- en zorgvuldigheidsbeginsel.

3.5.

Op de standpunten van partijen wordt voor het overige hierna zo nodig nader ingegaan.

4.1.

4.2.

Het Gerecht stelt vast dat eiser heeft besloten om naar India te vertrekken voor medische behandeling, zonder dat hij daartoe voorafgaan uitdrukkelijk toestemming had verkregen van verweerder. Eiser heeft gesteld dat hij naar India is gereisd omdat het niet te verwachten viel dat verweerder tijdig zou beslissen op zijn verzoek en omdat hij urgent medische behandeling aan zijn oog nodig had. Het Gerecht is van oordeel dat van vertraging van verweerders zijde niet is gebleken. Uit de gedingstukken blijkt dat verweerder de op 2 juli 2018 ontvangen verwijsbrief direct heeft doorgestuurd aan de medisch adviseur ter beoordeling. Op 3 juli 2018 is goedkeuring verleend door de medisch adviseur van verweerder voor uitzending voor medische behandeling naar de Dominicaanse Republiek. Verweerder heeft onmiddellijk contact met eiser opgenomen om een en ander te bevestigen doch heeft van zijn echtgenote te horen gekregen dat eiser op 4 juli 2018 al naar India was vetrokken. Naar het oordeel van het Gerecht is gezien het voorgaande niet gebleken van een trage besluitvorming zijdens verweerder. Verweerder had de uitzending immers reeds op 3 juli 2018 goedgekeurd en afspraken voor eiser gemaakt voor spoedige medische behandeling. Dat eiser op eigen initiatief en zonder toestemming of goedkeuring van verweerder is vertrokken is zijn keuze geweest die voor zijn risico komt. Aangezien eiser niet over de wettelijk vereiste toestemming beschikte om naar India te reizen voor behandeling, is het verzoek voor vergoeding/restitutie van medische kosten terecht afgewezen.

4.3.

Eiser beroept zich op het vertrouwensbeginsel nu een baliemedewerkster geadviseerd zou hebben om naar het buitenland te vertrekken voor de nodige behandeling en dat deze hem verzekerd zou hebben dat de kosten vergoed zouden worden. Het Gerecht overweegt dat voor een geslaagd beroep op het vertrouwensbeginsel volgens vaste jurisprudentie van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State nodig is dat aan het bestuursorgaan toe te rekenen concrete, ondubbelzinnige toezeggingen zijn gedaan door een daartoe bevoegde, waaraan rechtens te honoreren verwachtingen kunnen worden ontleend. Naar het oordeel van het Gerecht is het uitreiken van een declaratieformulier door een baliemedewerkster geen concrete ondubbelzinnige toezegging waaraan eiser vertrouwen mocht ontlenen dat hij zijn medische kosten vergoed zou krijgen. Dat eiser onder stress van zijn medische conditie een en ander niet zou hebben begrepen maakt dit niet anders. Het beroep op vertrouwensbeginsel kan derhalve niet slagen.

4.4.

De conclusie is dat het beroep ongegrond moet worden verklaard. De overige door eiser aangevoerde beroepsgronden behoeven gelet hierop verder geen bespreking.