Bij beschikking van 29 mei 2018 heeft de minister een verzoek van appellant om internationale bescherming afgewezen.

Op 30 november 2019 heeft appellant daartegen een bezwaarschrift ingediend.

Op 16 december 2019 heeft appellant een verzoekschrift tot het treffen van een voorlopige voorziening ingediend.

Bij uitspraak van 4 maart 2020 heeft het Gerecht dit verzoek afgewezen.

Tegen deze uitspraak heeft appellant hoger beroep ingesteld.

Geen van de partijen heeft desgevraagd binnen de gestelde termijn verklaard gebruik te willen maken van het recht ter zitting te worden gehoord, waarna het Hof het onderzoek met toepassing van artikel 37, vijfde lid, in verbinding gelezen met artikel 53c, eerste lid, van de Lar heeft gesloten.

Overwegingen

De uitspraak van het Gerecht, waartegen het hoger beroep zich richt, betreft een uitspraak op een verzoek als bedoeld in artikel 54, eerste lid, van de Lar. Zoals het Hof eerder heeft overwogen (in bijvoorbeeld de uitspraak van 14 januari 2020, ECLI:NL:OGHACMB:2020:99) staat tegen een dergelijke uitspraak geen hoger beroep bij het Hof open. Voor doorbreking van een appèlverbod kan grond bestaan, als sprake is van een ernstige schending van de eisen van een goede procesorde dan wel van fundamentele rechtsbeginselen, zodanig dat van een eerlijk proces geen sprake is. Wat appellant daarover heeft aangevoerd, biedt geen grond voor het oordeel dat deze situatie zich in dit geval voordoet.

Het Hof is onbevoegd om van het hoger beroep kennis te nemen.

Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Aldus vastgesteld door mr. E.A. Saleh, voorzitter, en mr. A.W.M. Bijloos en mr. J.Th. Drop, leden, in tegenwoordigheid van mr. D. Meyer-de Beer, griffier.

Uitgesproken in het openbaar op 27 januari 2021