Voor hetgeen in eerste aanleg is gesteld en gevorderd, voor de procesgang aldaar en voor de overwegingen en beslissingen van het Gerecht in eerste aanleg van Curaçao (hierna: het Gerecht), wordt verwezen naar het tussen partijen op 17 februari 2020 uitgesproken vonnis.

[Appellant] is bij akte van appel op 25 maart 2020 in hoger beroep gekomen van voornoemd vonnis. In een op 6 mei 2020 ingekomen memorie van grieven, met producties, heeft hij ongenummerde grieven voorgedragen en geconcludeerd tot vernietiging van het bestreden vonnis en afwijzing van de vorderingen, met veroordeling van [Geïntimeerde] in de kosten van beide instanties, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf twee weken na het vonnis, uitvoerbaar bij voorraad. Voorts verzoekt [Appellant] toelating om in hoge beroep kosteloos te procederen.

[Geïntimeerde] heeft in een memorie van antwoord het appel bestreden en geconcludeerd tot bevestiging van het bestreden vonnis, met veroordeling van [Appellant] in de kosten van het hoger beroep, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf vijf dagen na betekening van het vonnis, uitvoerbaar bij voorraad.

Op 13 oktober 2020, de voor schriftelijk pleidooi bepaalde dag, heeft alleen de gemachtigde van [Geïntimeerde] pleitaantekeningen overgelegd.

Uitspraak is nader bepaald op heden.

Het Gerecht heeft onbestreden, al wijzen beide partijen op nadere ontwikkelingen, de volgende feiten vastgesteld:

Op 17 september 2018 heeft [Geïntimeerde] aangifte van mishandeling bij de politie te Curaçao gedaan.

Bij e-mailbericht van 24 oktober 2019 heeft de officier van justitie aan [Geïntimeerde] meegedeeld dat gelet op de tegenstrijdige getuigenverklaringen en de ernst van het letsel een gerechtelijk vooronderzoek bij de rechter-commissaris is aangevraagd.

[Geïntimeerde] vordert bij vonnis uitvoerbaar bij voorraad, veroordeling van [Appellant] tot het betalen van de door [Geïntimeerde] geleden schade, op te maken bij staat en te vereffenen volgens de wet en het betalen van een voorschot op de door [Geïntimeerde] geleden schade ter hoogte van NAf 9.999,-. Het Gerecht heeft deze veroordeling uitgesproken, met vermindering van het voorschot tot NAf 5.000,-. Hiertegen richt zich het hoger beroep van [Appellant].

In de memorie van grieven doet [Appellant] een beroep op beëdigde verklaringen van getuigen in de strafzaak tegen [Appellant] (producties 5-6 van de memorie van grieven), die aan het Gerecht niet bekend konden zijn. Het Hoofd Security van het hotel waarin [Geïntimeerde] verbleef heeft verklaard dat [Geïntimeerde] hem gezegd zou hebben ‘dat hij [Appellant] een klap had gegeven in het gezicht toen deze uit de auto kwam’.

[Geïntimeerde] van zijn kant doet bij schriftelijk pleidooi beroep op het strafvonnis. Kennelijk is [Appellant] op 8 juli 2020 veroordeeld voor zware mishandeling (parketnummer 510.00045/18).

Het strafvonnis bevindt zich niet in het Hofdossier. Het Hof wil dat [Geïntimeerde] het strafvonnis bij akte overlegt. [Geïntimeerde] kan daarbij, desgewenst, nadere opmerkingen maken naar aanleiding van het vonnis.

Gelijktijdig kan [Appellant] bij akte reageren op het strafvonnis, dat geacht wordt hem bekend te zijn.

Het Hof wil van beide partijen vernemen of het strafvonnis in kracht van gewijsde is gegaan.

Ook moet [Appellant] bij akte een nieuw bewijs van onvermogen overleggen (artikel 880 lid 1 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering [Rv]).

Het Hof wijst partijen erop dat een in kracht van gewijsde gegaan op tegenspraak gewezen vonnis waarbij de strafrechter hier te lande bewezen heeft verklaard dat iemand een feit heeft begaan, dwingend bewijs oplevert van dat feit (artikel 140 Rv). Dwingend bewijs houdt in dat de rechter verplicht is de inhoud van bepaalde bewijsmiddelen als waar aan te nemen ofwel verplicht is de bewijskracht te erkennen die de wet aan bepaalde gegevens verbindt (artikel 130 lid 1 Rv). Tegenbewijs staat, ook tegen dwingend bewijs, vrij, tenzij de wet het uitsluit (artikel 130 lid 2 Rv). Ten aanzien van vonnissen als bedoeld in artikel 140 Rv bevat de wet een zodanige uitsluiting niet (HR 12 december 2003, ECLI:NL:PHR:2003:AK8281, NJ 2004/102, rov. 3.3).

De bewezenverklaring in een strafvonnis betreft het strafbaar feit, dus de wettelijke delictsomschrijving daarvan, zoals in de tenlastelegging verder feitelijk omschreven. Het in de civiele zaak te bewijzen feit moet daarmee dus corresponderen. Het strafvonnis heeft, als niet aan de eisen is voldaan, bijvoorbeeld als het nog niet in kracht van gewijsde is gegaan, vrije bewijskracht. Zie HR 20 juni 2003, ECLI:NL:PHR:2003:AF7682, NJ 2003/487, rov. 3.2: ‘Een niet in kracht van gewijsde gegaan vonnis van de strafrechter waarbij bewezen is verklaard dat iemand een feit heeft begaan, heeft vrije bewijskracht: de civiele rechter is vrij in de waardering van de bewijskracht van een dergelijk vonnis.’

[Appellant] en [Geïntimeerde] krijgen de gelegenheid gelijktijdig een akte te nemen. Daarna volgt de gelegenheid voor een gelijktijdige antwoordakte.

Iedere verdere beslissing wordt aangehouden.