4.1.

Als algemeen uitgangspunt geldt dat een lidstaat van een vreemdeling mag verlangen dat hij zijn identiteit en nationaliteit aannemelijk maakt als hij op het grondgebied van die lidstaat wil verblijven. Een lidstaat moet in zaken als de onderhavige immers kunnen vaststellen of de vreemdeling een derdelander is die al dan niet een verblijfsrecht in een ander lidstaat heeft. De vaststelling hiervan is mede van belang voor de beantwoording van de vraag of het ontzeggen van het recht om in een lidstaat te verblijven ertoe zal leiden dat de minderjarige Unieburger zal worden verplicht het grondgebied van de Unie te verlaten. De bewijslast om aan te tonen dat aan deze voorwaarde wordt voldaan rust op de vreemdeling. Zie voor dit uitgangspunt het arrest Oulane van het Hof van 7 februari 2005 (ECLI:EU:C:2005:95) en het arrest Chavez-Vilchez.

4.2.

Het beleid van verweerder over de uitvoering van het arrest Chavez-Vilchez is neergelegd in paragraaf B10/2.2 van de Vc en luidt als volgt:

4.3.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder zich op goede gronden op het standpunt gesteld dat eiser zijn identiteit en nationaliteit niet ondubbelzinnig heeft aangetoond. Met de uitspraak van deze rechtbank van 20 oktober 2010 (AWB 09/37781) is vast komen te staan dat de asielaanvraag van eiser is afgewezen omdat zijn gestelde identiteit en nationaliteit ongeloofwaardig is bevonden. In die procedure heeft eiser een valse identiteitskaart op naam van ‘ [A] ’, geboren op [geboortedag 2] 1990, overgelegd. In de onderhavige aanvraag heeft eiser een paspoort overgelegd met de naam ‘ [eiser] ’, geboren op [geboortedag 1] 1983. Op de erkenningsakte van zijn dochter staat de naam ‘ [A] ’. Met die laatste naam staat eiser ook ingeschreven in de BRP. Eiser heeft reeds in de bezwaar procedure, bij brief van 23 december 2019, aangevoerd dat hij een verzoek bij de gemeente Den Haag tot aanpassing van zijn gegevens in de BRP heeft ingediend. Ter zitting heeft eiser aangegeven dat het verzoek bij de gemeente – dat sinds december 2019 loopt – nog steeds niet is afgerond. Een redelijke verklaring voor de lange duur is niet gegeven. Ook heeft eiser ter zitting aangevoerd dat zijn paspoort inmiddels door Bureau Documenten echt zou zijn bevonden. Een echtheidsverklaring is niet overgelegd. Met deze niet nader onderbouwde stellingen heeft eiser zijn identiteit en nationaliteit nog steeds niet duidelijk gemaakt. Het is aan eiser om aan te tonen dat hij aan voorwaarde a van paragraaf B10/2.2 van de Vc voldoet. Nu eiser daarin niet is geslaagd heeft verweerder naar het oordeel van de rechtbank dan ook geen aanleiding hoeven te zien om nader onderzoek te doen.

4.4.

Gelet op het voorgaande kan niet met zekerheid worden gezegd dat eiser een derdelander is die al dan niet een verblijfsrecht in een ander lidstaat heeft. Het beroep op het arrest Chavez-Vilchez kan reeds daarom niet slagen en verweerder heeft de aanvraag terecht afgewezen. De overige voorwaarden behoeven daarom geen bespreking.

5. Ten aanzien van de gestelde schending van de hoorplicht overweegt de rechtbank dat van het horen in bezwaar slechts met toepassing van artikel 7:3, aanhef, en onder b, van de Algemene wet bestuursrecht mag worden afgezien, indien op voorhand redelijkerwijs geen twijfel mogelijk is dat de bezwaren niet kunnen leiden tot een andersluidend besluit. Gelet op de motivering van het bestreden besluit en de gronden in het bezwaarschrift is in dit geval aan deze maatstaf voldaan, zodat verweerder van het horen heeft mogen afzien.

6. Het beroep is ongegrond.

7. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.