Verweerder heeft eiseres terecht tegengeworpen dat zij inconsistent en wisselend heeft verklaard over de periode en duur van haar detentie. Verweerder heeft ingezien dat eiseres moeite kan hebben met het herinneren van data en mogelijk emotionele blokkades voelt, maar heeft van eiseres mogen verwachten dat zij in enige mate consistent kan verklaren over haar detentie. Te meer nu haar detentie (mede) ten grondslag ligt aan haar asielaanvraag. Anders dan eiseres stelt heeft verweerder niet van eiseres verwacht dat zij exacte data kan reproduceren. Verweerder heeft ‘de zomer van 2003 of 2004’ te algemeen kunnen achten. Verweerder heeft ook terecht aan eiseres tegengeworpen dat zij wisselend heeft verklaard over de duur van haar opsluiting, enerzijds 24 uur en anderzijds 2-3 weken.

De rechtbank is verder van oordeel dat verweerder voldoende rekening heeft gehouden met de gesteldheid van eiseres, haar persoonlijke omstandigheden en het FMMU-advies, zowel tijdens het gehoor als tijdens de besluitvormingsfase. Tijdens de gehoren is meerdere keren aan eiseres gevraagd hoe zij zich voelde. Verweerder heeft terecht geen aanleiding gezien om over te gaan tot nader medisch of forensisch onderzoek, nu eiseres in dat kader in de besluitvormingsfase geen stukken heeft ingebracht.

6. Eiseres stelt dat het niet aan haar te wijten is dat ze summier heeft verklaard over haar veroordeling. Eiseres voert aan dat verweerder ten onrechte verwacht dat zij de detentie en het juridische proces kan onderbouwen met documenten. Eiseres meent dat zij door de Iraanse autoriteiten buiten wettig is gedetineerd. In dit kader wordt door eiseres verwezen naar verschillende bronnen, waaruit blijkt dat de Iraanse autoriteiten zich schuldig maken aan ernstige mensenrechtenschendingen, waarbij geen sprake is van enige vorm van rechtsbescherming.¹Eiseres voert voorts aan dat het niet vreemd is dat zij destijds niet wist waarom zij gedetineerd was. Inmiddels weet eiseres dat de inlichtingendienst via haar informatie probeerde te verzamelen over haar voortvluchtige ex-(eerste) man. Eiseres voert aan dat zij is opgepakt als familielid van een persoon die gezocht wordt.

De rechtbank merkt op dat eiseres ter zitting, geconfronteerd met de vraag waarom haar ex-(eerste) man geen bijdrage heeft geleverd aan de onderbouwing van haar asielrelaas, heeft verklaard dat ze niet wilde dat haar eerste ex-(eerste) man af zou weten van haar situatie. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder zich in het bestreden besluit – bezien in samenhang met het voornemen - deugdelijk gemotiveerd op het standpunt gesteld dat de verklaringen van eiseres over haar arrestatie, detentie en veroordeling ongeloofwaardig zijn.

8. Eiseres stelt dat zij duidelijk uitlegt waarom zij geen aangifte heeft gedaan van haar verkrachting en mishandeling. Eiseres verwijst naar de zienswijze, waarin zij verklaart dat de kans van slagen van aangifte nihil was. Eiseres betoogt dat tegen verkrachting en andere seksuele handelingen zonder toestemming binnen het huwelijk geen bescherming van Iraanse autoriteiten kan worden gekregen, omdat deze handelingen niet strafbaar zijn. Eiseres verklaart in de zienswijze dat het doen van aangifte van huiselijk geweld geen kans van slagen heeft, omdat er getuigen moeten zijn van dit geweld. Eiseres stelt dat verweerder te veel waarde hecht aan het standpunt dat zij aangifte zou moeten hebben gedaan. Eiseres betoogt verder dat niet verwacht kan worden dat zij medische rapporten van het ziekenhuis zou hebben overgelegd, omdat zij in het ziekenhuis niet de (seksuele) mishandeling als reden heeft opgegeven voor haar lichamelijke verwondingen.

9. Eiseres voert voorts aan dat zij in aanmerking dient te komen voor toelating op grond van artikel 29, eerste lid, aanhef en onder b, van de Vw. Terugkeer naar Iran zou strijd opleveren met artikel 3 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM), nu eiseres in het verleden reeds negatief is bejegend door de autoriteiten en gevaar loopt om vermoord te worden door [B] en haar schoonfamilie. Daarbij heeft eiseres ter zitting benadrukt dat zij afvallig is van de islam en dat zij als westerse vrouw in Nederland leeft. Eiseres draagt geen hoofddoek en is vrij haar mening te uiten. Eiseres betoogt dat haar huidige levensstijl niet overeenkomt met de cultuur in Iran. Eiseres stelt dat het risico op bestraffing in Iran vanwege afvalligheid daarom groot is.

Nu verweerder het asielrelaas van eiseres ten aanzien van de bejegening door de autoriteiten en het asielrelaas ten aanzien van [B] ongeloofwaardig heeft geacht,

heeft verweerder zich terecht op het standpunt gesteld dat eiseres niet aannemelijk heeft gemaakt dat zij bij terugkeer naar Iran reëel risico loopt op ernstige schade in de zin van artikel 3 van het EVRM. Ten aanzien van haar afwending van de islam, heeft verweerder zich terecht op het standpunt gesteld dat eiseres heeft aangegeven geen uiting te zullen geven aan haar afwending en daarom geen problemen verwacht. De enkele omstandigheid dat wellicht haar uiterlijk is veranderd, is onvoldoende om problemen te verwachten vanwege (toegedichte) afwending van de islam.³ Gelet daarop mag van eiseres worden verwacht dat zij zich zal houden aan de kledingvoorschriften in het land van herkomst. Eiseres komt evenmin in aanmerking voor toelating op grond van artikel 29, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw 2000.