1.1.

Het verloop van de procedure blijkt uit:

• de dagvaarding

• de conclusie van antwoord

• de conclusie van repliek

• de conclusie van dupliek.

1.2.

Ten slotte is vonnis bepaald.

2.1.

[eiseres] houdt zich bezig met het telen van champignons. Voor het plukken van de champignons maakte [eiseres] in het verleden gebruik van de diensten van de buitenlandse onderneming Startt EOOD (hierna: Startt).

2.2.

Bij beschikking van 7 mei 2015 heeft de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (SZW) [eiseres] een boete opgelegd van € 328.000,00 wegens overtreding van de Wet arbeid vreemdelingen (Wav). Wegens de financiële positie van [eiseres] heeft de minister op 16 juni 2015 een nieuwe boete opgelegd van € 114.228,00, onder intrekking van de boete van 7 mei 2015. Bij uitspraak van 20 maart 2019 heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State – het bezwaar van [eiseres] bij de minister en het beroep bij de rechtbank Limburg tegen het besluit op dat bezwaar waren ongegrond verklaard – overwogen:

2.3.

Bij beschikking van 8 september 2015 heeft de Ontvanger [eiseres] aansprakelijk gesteld voor een bedrag van € 922.476,65, hierbij onder meer overwegende:

2.4.

Tegen deze aansprakelijkstelling heeft [eiseres] geen bezwaar gemaakt. Wel hebben [eiseres] en de Ontvanger op 16 september 2015 een vaststellingsovereenkomst gesloten, ondertekend op 22 oktober 2015 respectievelijk 2 november 2015. Voor zover van belang is hierin het volgende opgenomen:

2.5.

Bij brief van 4 april 2019 heeft [eiseres] , onder verwijzing van de ná de totstandkoming van de vaststellingsovereenkomst gedane uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 20 maart 2019, bericht dat die overeenkomst op grond van wederzijdse dwaling tot stand is gekomen om deze vervolgens bij schrijven van 24 mei 2019 op die grondslag te vernietigen.

3.1.

[eiseres] stelt zich kort gezegd op het standpunt dat de aansprakelijkstelling van de Ontvanger is gebaseerd op de veronderstelling dat de vreemdelingen onder toezicht en leiding van [eiseres] werkzaam waren en [eiseres] dientengevolge als werkgever dient te gelden. Gelet op de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State is die veronderstelling onjuist. [eiseres] zou die overeenkomst dan ook nooit hebben gesloten, indien zij had geweten dat de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State haar, [eiseres] , niet als werkgever zou kwalificeren. Door de vernietiging van de overeenkomst door [eiseres] zijn er ongedaanmakingsverplichtingen over en weer ontstaan en heeft [eiseres] recht op terugbetaling van het door hem aan de Ontvanger betaalde bedrag van € 210.000,00.

3.2.

Op grond hiervan heeft [eiseres] gevorderd dat de rechtbank de Ontvanger bij vonnis, voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad, zal veroordelen tot betaling van

• € 210.000,00, vermeerderd met de wettelijke rente daarover vanaf iedere deelbetaling, althans vanaf 24 mei 2019, althans vanaf zodanige datum als de rechtbank in goede justitie zal menen te behoren, tot aan de dag der algehele voldoening, alsmede

• € 993,22 aan door [eiseres] gemaakte kosten van de door haar afgesloten hypotheek ter zekerheid van de nakoming van de betalingsverplichting jegens de Ontvanger, vermeerderd met de wettelijke rente daarover vanaf 7 juni 2019, althans vanaf zodanige datum als de rechtbank in goede justitie zal menen te behoren, tot aan de dag der algehele voldoening, en

• € 2.825,00 aan buitengerechtelijke incassokosten,

een en ander met veroordeling van de Ontvanger in de proceskosten, waaronder begrepen de nakosten.

3.3.

De Ontvanger voert verweer.

3.4.

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover van belang, nader ingegaan.

4.1.

De rechtbank stelt voorop dat partijen een geschil hadden over de door de Ontvanger gestelde aansprakelijkheid van [eiseres] voor de niet betaalde belastingschuld van Startt en dat partijen dit geschil hebben beëindigd door voormelde vaststellingsovereenkomst met elkaar aan te gaan (zie hiervoor onder ‘De feiten’, rov. 2.3 en 2.4).

4.2.

Wat betreft het door [eiseres] gedane beroep op dwaling ten tijde van het aangaan van die vaststellingsovereenkomst het volgende. Een partij kan in beginsel niet met vrucht een beroep doen op dwaling ter zake van hetgeen waarover getwist werd of dat onzeker was. Immers, juist de onzekerheid of het geschil heeft partijen de vaststellingsovereenkomst doen sluiten. De oplossing voor die twijfel of het geschil is dan ook niet verenigbaar met een beroep op dwaling.

4.3.

Dit is slechts anders als blijkt dat bij (een der) partijen een misvatting heeft bestaan over hetgeen zij als zeker en onbetwist aan de vaststellingsovereenkomst ten grondslag hebben gelegd. Een beroep op dwaling is dan wel gerechtvaardigd. Wel dient de rechter in verband met de aard en het karakter van de vaststellingsovereenkomst bij de toepassing van de dwalingsregeling terughoudendheid te betrachten.

4.4.

Het door [eiseres] gedane beroep op dwaling gaat naar het oordeel van de rechtbank niet op. [eiseres] vond al eerder dat zij niet als werkgever van de tewerkgestelde vreemdelingen kon worden aangemerkt, gelet op het feit dat zij in een geschil met de minister van SZW (zie hiervoor onder ‘De feiten’, rov. 2.2) tegen het uitgangspunt dat zij als werkgever moest worden beschouwd bezwaar en beroep heeft aangetekend, waarna zij uiteindelijk op dit punt in hoger beroep haar gelijk heeft gekregen. In het geschil met de Ontvanger – waarbij de Ontvanger [eiseres] overigens niet als werkgever maar als inlener aanmerkt – heeft [eiseres] echter, anders dan in haar geschil met de minister van SZW, er niet voor gekozen het besluit van de Ontvanger van 8 september 2015 tot aansprakelijkstelling bestuursrechtelijk aan te vechten en daarin ook niet te betrekken haar eerder ten aanzien van minister van SZW ingenomen standpunt dat zij niet als werkgever kon worden aangemerkt. In plaats daarvan heeft [eiseres] ervoor gekozen de discussie hierover met de Ontvanger te beëindigen door het aangaan van de vaststellingsovereenkomst. De inlenersaansprakelijkheid van [eiseres] is derhalve niet meer komen vast te staan. In het licht hiervan kan bezwaarlijk worden gesproken van een misvatting over iets dat partijen als zeker en onbetwist aan de vaststellingsovereenkomst ten grondslag hebben gelegd. [eiseres] kan zich derhalve niet met vrucht beroepen op (wederzijdse) dwaling bij het aangaan van de vaststellingsovereenkomst.

4.5.

Het voorgaande brengt met zich dat de buitengerechtelijke vernietiging van de vaststellingsovereenkomst door [eiseres] op grond van dwaling tevergeefs is geweest.

4.6.

Gelet op al het voorgaande zal de vordering van [eiseres] worden afgewezen.

4.7.

Als de in het ongelijk gestelde partij zal [eiseres] worden veroordeeld in de kosten van deze procedure. De kosten aan de zijde van de Ontvanger worden begroot op:

- griffierecht 4.030,00

- salaris advocaat 4.982,00

Totaal € 9.012,00

5.1.

wijst de vorderingen af,

5.2.

veroordeelt [eiseres] in de proceskosten, aan de zijde van de Ontvanger tot op heden begroot op € 9.012,00,

5.3.

verklaart de proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad.