1.1.

Het verloop van de procedure blijkt uit:

• de dagvaarding met producties 1 t/m 32

• de conclusie van antwoord en niet-ontvankelijkheidsverweren met producties 1 t/m 23,

• de incidentele conclusie van antwoord alsmede akte vermindering van eis met producties 33 t/m 40.

1.2.

2.1

Eisers vorderen in de hoofdzaak, na vermindering van eis, dat de rechtbank bij vonnis, voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad, [gedaagde] veroordeelt tot betaling van:

- € 8.305 € 8.305 aan [eiser sub 3] , dan wel een door de rechtbank in goede justitie vast te stellen bedrag;

- € 4.065 aan [eiseres sub 2] , dan wel een door de rechtbank in goede justitie vast te stellen bedrag;

- € 12.390 aan [eiseres sub 1] , dan wel een door de rechtbank in goede justitie vast te stellen bedrag;

- de buitengerechtelijke incassokosten (zoals incasskosten wordt gelezen), te begroten volgens de staffel BIK;

- de proceskosten van deze procedure en te vermeerderen met de nakosten ad € 131,00 zonder betekening, dan wel € 199,00 in het geval van betekening, een en ander te voldoen binnen 14 dagen na dagtekening van het vonnis. Mocht betaling hiervan niet uiterlijk binnen veertien dagen na het in deze te wijzen vonnis plaatsvinden, dienen voornoemde (na)kosten te worden vermeerderd met de wettelijke rente sedert deze termijn tot en met de dag der algehele voldoening.

3.1

[gedaagde] vordert dat eisers niet-ontvankelijk in hun vorderingen dienen te worden verklaard omdat:

a. er sprake is van rechtens onjuiste cumulatie van eisers,

b. niet alle partijen door eisers zijn gedagvaard terwijl sprake is van een ondeelbare rechtsverhouding (exeptio plurium litis consortium),

c. procesbevoegdheid ontbreekt bij eiseres sub 1 en 2 (ius standi in iudicio).

3.2

3.3

Uit de hiervoor in rov. 2.1 weergegeven vordering blijkt dat elke eiser betaling vordert van een zelfstandig bedrag. Uit de inhoud van de dagvaarding blijkt dat de gepretendeerde vordering telkens voortkomt uit een bron waarbij als eisende partij telkens maar één van de eisers heeft te gelden. Er is dus sprake van zuivere subjectieve cumulatie. In een dergelijk geval mogen bij de beantwoording van de vraag welke kamer bevoegd is, de gevorderde bedragen niet worden opgeteld, waarbij de in art. 95 Rv genoemde gevolgen van de vermindering van eis worden daargelaten. Elke geldvordering van elke eiser(es) is minder dan € 25.000,-, zodat de kamer voor kantonzaken bevoegd is. Dit geschil zal daarom naar die kamer worden verwezen. Er zijn op dit moment geen termen aanwezig om tot het oordeel te komen dat elke eiser(es) in dit geschil gedaagde bij een afzonderlijke dagvaarding telkens zelfstandig had moeten dagvaarden. Voor zover splitsing is gevorderd, wordt dit dan ook afgewezen.

3.4

Volgens [gedaagde] is de bij dagvaarding gestelde overeenkomst in het kader waarvan hij in persoon (een aantal van) de werkzaamheden waarvan thans betaling wordt gevorderd, heeft uitgevoerd, gesloten met [bedrijfsnaam 2] Die stelling betekent niet dat ook die B.V. gedagvaard zou moeten worden. Aard noch inhoud van de aldus gestelde rechtsverhouding maakt immers noodzakelijk dat een uitspraak tegen [gedaagde] als gedaagde gelijk moet luiden als een uitspraak tegen genoemde B.V. Hetzelfde heeft te gelden ten aanzien van de stelling van [gedaagde] dat het College van B&W van Brunssum ook zou moeten worden gedagvaard. Een en ander betekent dat geen sprake is van een processueel ondeelbare rechtsverhouding. In het midden kan worden gelaten of een eventueel succesvol beroep had kunnen leiden tot niet-ontvankelijkverklaring.

3.5

Al met al zal de rechtbank de zaak in de staat en stand waarin deze zich bevindt verwijzen naar de kamer voor kantonzaken van deze rechtbank. Proceskosten van dit incident worden gecompenseerd, nu beide partijen op enkele punten in het ongelijk zijn gesteld.

4.1

verklaart zich onbevoegd om van de vorderingen kennis te nemen,

4.2

compenseert de kosten van het incident aldus dat iedere partij haar eigen kosten draagt,

4.3

verwijst de zaak in de stand waarin deze zich bevindt naar de rolzitting van de kamer voor kantonzaken van deze rechtbank, zittingsplaats Maastricht, van 3 februari 2021 om 10.00 uur voor beraad kantonrechter,

4.4

wijst partijen erop dat zij in het vervolg van de procedure niet meer vertegenwoordigd hoeven te worden door een advocaat, maar ook persoonlijk of bij gemachtigde kunnen verschijnen,

4.5

wijst partijen erop dat het in deze procedure geheven griffierecht ingevolge art. 8 lid 4 WGBZ zal worden verlaagd en dat het teveel betaalde griffierecht door de griffier zal worden teruggestort.